En de reis gaat verder

25 maart 2014

“En als ik dacht dat de week niet gekker kon dan had ik het helemaal mis. Vanmorgen opende ik de mail op mijn laptop en daar vond ik het bericht waar mijn hele wereld mee op zijn kop kwam te staan: mijn ontslag aanvraag is goedgekeurd. Holy shit!!!! Waren mijn eerste woorden. En nogmaals … Holy shit!!!!”

Vijf jaar geleden

Vandaag precies 5 jaar geleden schreef ik deze woorden in mijn dagboek. Het moment dat mijn hele leven volledig veranderde. Wow, ik weet echt nog zo goed hoe ik me toen voelde. Wat er toen van me afviel! En de ruimte die ontstond, onbeschrijflijk.

Ik begon aan een intense en boeiende reis waarvan ik niet wist waar die me zou brengen. Ik veranderde van iemand die zo graag haar soulmission wilde vinden, omdat ze niet wilde accepteren dat dit het voor haar was, naar een vrouw die gevonden heeft wat ze zocht en daardoor iedere dag opnieuw kan kiezen voor haar geluk. Die weet wat ze waard is en leeft in haar eigen ritme. Vrij en helemaal als zichzelf.

Het verhaal gaat verder

Maar stopt mijn reis hier? Nee zeker niet, de reis en het verhaal gaan gewoon verder. Er blijven altijd nieuwe wegen en uitdagingen voor me liggen die ik graag in wil slaan en aan wil gaan. Want DAT is leven voor mij. Zeker niet altijd makkelijk maar wel waar ik voor kies. Leven in licht en vertrouwen.

Kleine krachtige kolibrie

De kolibrie … symbool voor lichtheid, liefde en veerkracht. Dit kleine krachtige vogeltje is afgelopen jaar op veel onverwachte momenten op mijn pad gekomen. Gisteravond ook weer.

Al een paar dagen ben ik vogels aan het tekenen en gisteren wilde ik heel graag aan een kolibrie beginnen. Toen hij helemaal af op papier stond besefte ik dat deze ene tekening mijn 2018 samenvatte.

Dit hele jaar heeft in het teken gestaan van Lichtheid, Liefde en Veerkracht.

Veerkracht om door te gaan op het moment dat het leven ongelooflijk oneerlijk om zich heen greep. Om met diezelfde veerkracht in een nieuwe werkelijkheid te stappen en te voelen dat ik hierin ook weer blij en gelukkig kon worden. De dood heeft mij uitgenodigd om voluit te leven en ik heb dat met beide handen aangegrepen.

Liefde en trots voor de mensen om me heen die ook in hun nieuwe werkelijkheid zijn gestapt en daarin een vorm hebben gevonden die bij hun past. En het is ook de liefde die ons verbindt, de liefde voor Diana en voor elkaar.

Lichtheid. Hoe donker het soms ook lijkt, het blijven zien van het licht in mijn leven staat permanent bovenaan mijn lijstje van dingen te doen. Het is die lichtheid die me de mooiste dingen met groot plezier laat maken, de fijnste mensen laat ontmoeten en een bedrijf laat opbouwen wat helemaal bij mij past waardoor ik het allerleukste werk heb.

“De kolibrie zal je leren het wonder van een vreugdevol leven te ontdekken, hoe je omstandigheden ook mogen zijn.”

Dit was mijn 2018. Je was mooi. Ik ben het licht in mezelf weer gaan zien en daar ben ik vol overtuiging en met een blij hart in gestapt. En met dit gevoel loop ik straks het nieuwe jaar in.

Ik wens je een hele fijne jaarwisseling en een nieuw jaar vol licht en liefde, kracht en wijsheid en veel, heel veel plezier 💖

© 2019 ~ Mirjam Schneijderberg 

Wat een mooie dag

Iedere ochtend als ik bij het wakker worden mijn ogen open zie ik als eerste de woorden van de letterslinger aan de muur: “Oh what a beautiful day” Ik ben het er niet iedere dag mee eens maar tegenwoordig gelukkig steeds vaker weer wel. En vandaag is zo’n dag. Ik ben jarig ♥

Het is niet alleen vanwege het feit dát ik jarig ben maar vooral omdat ik 52 jaar ben geworden. Oei, als ik het zo hardop zeg klinkt het behoorlijk oud 😉 Maar toch voelt het heel anders. Want nooit in mijn leven is er meer zelfliefde geweest dan op dit moment. Onzekerheden, schaamte, twijfel en angst hebben plaats gemaakt voor (zelf)vertrouwen, een groot zelfbewustzijn, openheid, balans en rust. Het is geen trekken en duwen meer maar de dingen gebeuren nu steeds vaker vanuit moeiteloosheid en intuïtie. En dat laat mijn vrijheid groeien en mijn sensitiviteit krachtiger worden.

Het leven heeft me veel wijsheid gegeven en de tijd is gekomen dat ik dit door mag gaan geven. En ondertussen kan ik nog (bijna) alles worden en doen wat ik wil. Het is de tijd van oogsten.

En hoewel mijn lichaam duidelijk ouder wordt kan ik niet anders dan iedere rimpel, vlekje en grijze haar, opvlieger en kleine pijntjes omarmen. Want zolang de lichtjes in mijn ogen dansen zal ik altijd jong blijven.

52 jaar … wat ben je mooi

© 2019 ~ Mirjam Schneijderberg 

Een jaar voorbij

Een jaar is voorbij. Het eerste jaar zonder jou. Een bijzonder jaar waarin het leven weer gewoon werd geleefd maar waarin het gemis altijd aanwezig was. Ik heb het voelen veranderen van het rauwe pijnlijke in het begin naar de veel zachtere vorm van vandaag.

Je bent niet meer hier maar je bent niet weg. Want zolang wij jouw naam blijven noemen en je leven herinneren zal je nooit verdwijnen. En dat is wat ik de rest van mijn leven ga doen. Jouw naam noemen zodat je nooit echt weg zult zijn.

Mijn zus voor altijd

Diana ♥

08-10-2017 ~ 08-10-2018

© 2019 ~ Mirjam Schneijderberg 

Thuis bij een vreemde

Post geschreven op 3 september 2017

Zojuist heb ik Svenja en Patricia uitgezwaaid. Twee leuke roodharige jonge meiden uit Frankfurt die speciaal voor de Redhead Days dit weekend in Breda waren. Ze sliepen de afgelopen dagen in mijn huis en een beetje speciaal was het wel: zij waren mijn allerlaatste Airbnb gasten.

De deur van mijn huis heeft de afgelopen jaren opengestaan voor zo’n vijftig mensen uit tien verschillende landen. Een huis wat ik, in die voor hen vreemde stad, voor even een beetje thuis wilde laten zijn. Om hun bezoek aan Breda een extra stukje leuker te maken.

Mijn gasten waren altijd open, gezellig, oprecht en respectvol en ze vloeiden voor een korte tijd mooi samen met mij en mijn leven.

Ik heb het altijd heel bijzonder gevonden hoe natuurlijk dit proces steeds weer verliep. Ook bij mezelf. De moeiteloosheid waarmee ik hen mijn huis en leven binnen liet. Open en vol vertrouwen.

Ik denk met veel plezier terug aan al die vrolijke, mooie en soms zelfs wonderschone gesprekken aan de keukentafel. De warrige slaperige hoofden op weg naar de badkamer. Het gestommel midden in de nacht als, met wat drankjes op, de weg naar de kamer gevonden moest worden. En uiteraard aan de lieve kadootjes die met enige regelmaat werden achtergelaten.

Het is een mooie en rijke ervaring geweest voor mij. Het gaf me altijd een warm gevoel om iedereen die als wildvreemde over de drempel stapte, bij het afscheid te omhelzen met een welgemeend “tot ziens”. En ook al zien we elkaar nooit meer, die twee woorden zullen altijd van betekenis blijven.

Maar het is goed nu. Het is tijd voor andere dingen en een andere vorm. Want helemaal loslaten doe ik dit niet, daar is het te leuk voor. Daarvoor geniet ik er teveel van.

© 2019 ~ Mirjam Schneijderberg 

Als zichtbaarheid pijn doet

Post geschreven op 7 juli 2017

En dan is het moment daar dat ik voor de camera mag gaan vertellen wie ik ben en wat ik doe.

Het volgende moment sla ik dicht en er komt geen woord meer over mijn lippen. Ik kan niets meer bedenken. Ik weet zelfs niet meer wie ik ben. “Wat is dit!” is het eerste wat ik denk. De tranen biggelen over mijn wangen. Ik was er zo klaar voor om zichtbaar te gaan worden. En nu dit. En waarom! Ik weet dat ik het kan.

Maar door de tranen heen begint langzaamaan duidelijk te worden wat er aan de hand is.

Ik zie weer dat kleine meisje voor me staan dat zo ongelooflijk verlegen is. Dat zichzelf zo onzichtbaar mogelijk maakt. Want ja als ze me niet zien dan kunnen alle ogen ook nooit op mij gericht raken. Kunnen ze me ook niet pesten. De tranen op mijn wangen zijn niet haar verdriet maar het zijn tranen van oud zeer dat nog in mijn systeem zit. Ik besef dat er een nieuwe laag is aangeraakt vandaag. En dat ik deze nu mag helen.
Ik pak haar handje en beloof haar dat wij dit samen gaan doen. Dat ik haar naar een nieuwe mooie plek ga brengen waar ze mag zijn wie ze is. Waar ze kan stralen op haar eigen podium.

Een half jaar geleden wist ik dat Zichtbaarheid heel belangrijk zou gaan worden in 2017 voor mij en de Creative Heart Studio. Dat die weg niet zonder hobbels zou zijn realiseerde ik me heel goed.

Maar wat ik óók weet is dat de dag komt dat ik voor de camera durf te staan en dat ik in al mijn kracht en kwetsbaarheid mijn verhaal durf te vertellen.

Wat een ongelooflijk magische reis is dat ondernemerschap.

© 2019 ~ Mirjam Schneijderberg