Als zichtbaarheid pijn doet

Post geschreven op 7 juli 2017

En dan is het moment daar dat ik voor de camera mag gaan vertellen wie ik ben en wat ik doe.

Het volgende moment sla ik dicht en er komt geen woord meer over mijn lippen. Ik kan niets meer bedenken. Ik weet zelfs niet meer wie ik ben. “Wat is dit!” is het eerste wat ik denk. De tranen biggelen over mijn wangen. Ik was er zo klaar voor om zichtbaar te gaan worden. En nu dit. En waarom! Ik weet dat ik het kan.

Maar door de tranen heen begint langzaamaan duidelijk te worden wat er aan de hand is.

Ik zie weer dat kleine meisje voor me staan dat zo ongelooflijk verlegen is. Dat zichzelf zo onzichtbaar mogelijk maakt. Want ja als ze me niet zien dan kunnen alle ogen ook nooit op mij gericht raken. Kunnen ze me ook niet pesten. De tranen op mijn wangen zijn niet haar verdriet maar het zijn tranen van oud zeer dat nog in mijn systeem zit. Ik besef dat er een nieuwe laag is aangeraakt vandaag. En dat ik deze nu mag helen.
Ik pak haar handje en beloof haar dat wij dit samen gaan doen. Dat ik haar naar een nieuwe mooie plek ga brengen waar ze mag zijn wie ze is. Waar ze kan stralen op haar eigen podium.

Een half jaar geleden wist ik dat Zichtbaarheid heel belangrijk zou gaan worden in 2017 voor mij en de Creative Heart Studio. Dat die weg niet zonder hobbels zou zijn realiseerde ik me heel goed.

Maar wat ik óók weet is dat de dag komt dat ik voor de camera durf te staan en dat ik in al mijn kracht en kwetsbaarheid mijn verhaal durf te vertellen.

Wat een ongelooflijk magische reis is dat ondernemerschap.

© 2020 ~ Mirjam Schneijderberg

En opeens weet je het …

Afgelopen weekend was ik wat door mijn oude Facebook berichten aan het scrollen. Altijd leuk om dingen terug te lezen vind ik. Zeker over de 12 maanden die achter mij liggen en waarin zo ontzettend veel is gebeurd. Ik vond wat teksten terug die op een mooie manier zowel mijn proces als creatief onderneemster laten zien als mijn persoonlijk proces wat onlosmakelijk daarmee verbonden is.

1 JUNI 2017
“Ik ben illustrator”

Met het hardop uitspreken van deze woorden herinner ik me plots weer wat ik als kleine meid het allerliefste wilde worden. De haartjes op mijn armen gaan spontaan omhoog staan en een flinke kriebel in mijn buik is voelbaar. Dit is nog steeds het allerliefste wat ik worden wil!

Ik groeide op in een tijd dat je pas echt gezien werd als goede tekenaar als je de dingen natuurgetrouw op je papier kreeg. Een paard moest echt op een paard lijken. Dat deed de mijne in de verste verte steeds weer niet en dus schoof ik de droom opzij.

Door de jaren heen bleef ik mezelf wijs maken dat ik niet kon tekenen. Steeds weer als de gedachte in me op kwam “zal ik het toch nog eens proberen”, hoorde ik weer dat stemmetje “maar dat kan jij helemaal niet”.

En weer schoof ik mijn droom opzij. Net zo lang tot ik me niet meer kon herinneren dat ik hem had. Tot nu. Ik herinner me alles weer. Het plezier dat ik had als ik aan het tekenen was en het dromen dat ik deed. En ik weet nu: ik kon wél tekenen, op mijn manier. Een manier die ik de afgelopen jaren verder ontwikkeld heb en waar ik nu alle kanten mee in kan. En dan kom ik bij dat über heerlijke gevoel dat je nog steeds kan worden wat je wilt, zelfs een half leven verder.

Ik ben nu 50 jaar en ik kan zeggen: ik ben illustrator. Ik ben geworden wat ik altijd al wilde en het voelt alsof het nooit anders is geweest.

En zo zit ik dan vanmiddag op mijn balkon de eerste les uit te werken voor aanstaande dinsdag. De eerste tekenles voor mijn Summerschool VIP.  Zes weken lang gaan we op een hele leuke manier met tekenen aan de slag, van doodles naar handlettering via aquarel naar urban sketching. Gewoon hier bij mij aan de keukentafel. Ik “die niet kan tekenen” gaat gewoon tekenles geven!  Ik kan nog steeds geen paard tekenen maar dat hoeft ook helemaal niet. Ik doe het op mijn manier. Zo voelt dat dus, als je doet wat je moet doen. En dat er daardoor tegelijkertijd een oneindig groot vat van mogelijkheden voor me opent. Vol met leuke mooie plannen.

Ik ben vandaag toch écht wel één van de gelukkigste vrouwen op deze planeet. En nog mooier … ik ben illustrator en ik leef mijn droom.

© 2020 ~ Mirjam Schneijderberg

Het Avontuur dat Leven Heet

De afgelopen tijd heb ik een paar keer laten vallen dat er dingen stonden te gebeuren binnen de Creative Heart Studio. Het is tijd om te vertellen wat het inhoudt.

Toen ik me twee jaar geleden inschreef bij de KvK paste de naam Creative Heart Studio precies bij wat ik deed: De mooiste dingen creëren vanuit mijn hart en anderen aansporen ditzelfde te doen. 

In de tijd die daarop volgde groeide ik meer en meer in mijn ondernemerschap. Ik ging begrijpen hoe de dingen in elkaar staken, hoe alles werkte en hoe dit in te zetten voor de CHS.

Mede door de Business Coaching trajecten van Femke Hertog stond er na twee jaar een flinke basis voor mijn bedrijf. Een onlosmakelijk gevolg hiervan was dat ik anders in mijn creative business kwam te staan. Langzaam smolt wat ik deed en wie ik ben tot één geheel.

En toen was daar dat moment dat iemand tijdens een workshop aan mij vroeg: “Onder welke naam kan ik jou vinden?” Ik sprak de woorden Creative Heart Studio uit en tegelijkertijd voelde ik bij iedere letter dat ze niet langer bij me hoorden. Ik besefte dat de CHS een soort van scherm tussen mij en de wereld was geworden waar ik me lekker comfortabel achter kon verschuilen. Waardoor ik zelf niet te zichtbaar hoefde te zijn.

Het voelde niet goed meer. 

En ik wist dat er een grote verandering in gang was gezet.

Het heeft even geduurd voordat ik zelf ook werkelijk zo ver was om de CHS los te kunnen laten. Maar vandaag kan ik vertellen dat ik vanaf nu met mijn creative business verder ga onder mijn eigen naam: Mirjam Schneijderberg.

En dat voelt zo gooeeeeed! 

Mijn creative business ademt mij in alle facetten. In mijn illustraties, mijn workshops, design en teksten. Maar het zijn niet alleen de dingen die ik maak, nee het is ook mijn manier van leven die doorklinkt in mijn business. En daar past niets zo goed bij als mijn eigen naam.

Het is tijd voor deze nieuwe stap en ik ben er klaar voor.

© 2020 ~ Mirjam Schneijderberg

Solitude is Bliss

Zolang ik me kan herinneren ben ik graag alleen geweest. Ik hou van (oprechte) verbinding en contact maken maar dat alleen zijn heb ik echt nodig. Een soort van levensbehoefte direct na drinken en eten. Tijd voor mezelf, tijd met mezelf.

In de nieuwste Flow las ik deze week een artikel waarin eenzaamheid centraal staat. De filosoof Lars Svendsen zegt op het einde ervan dit:

“Eenzaamheid is de nare kant van alleen-zijn. Maar alleen-zijn kan ook uitmonden in solitude: in eenzaamheid ben je alleen met jezelf, in solitude ben je samen met jezelf.”

En dan is daar zomaar ineens een prachtig mooi woord wat precies zegt wat voor mij alleen-zijn inhoudt. Wat maakt dat ik al zolang van mijn leven houd zoals het is. Dat ik een mooie combi weet te maken van het zo belangrijke alleen zijn en de verbinding met de ander.

SOLITUDE … Samen zijn met mezelf ♡

En dit samen zijn met mezelf werkt door in alles in mijn leven. De afgelopen 10 dagen heb ik hier heel bewust aan gewerkt. Ik was wat voorbij gegaan aan mezelf waardoor mijn creatieve flow gestopt was. Iets wat ik in mijn werk niet echt kan gebruiken. Nu ik weer heel bewust bezig ben geweest met de eenvoudige dingen in het leven die mij zo blij maken, aan samen zijn met mezelf – dichtbij mezelf, voel ik dat het weer begint te stromen. Ik ga mijn richting weer zien en ik begin weer mooie dingen te maken.

Het hebben van mijn eigen creatieve business maakt het aan de ene kant lastig om afstand te nemen van werk (wat ook hobby is) maar het geeft me wel de mogelijkheid om, geheel onverwacht, er even tussenuit te stappen.

Dus sorry aan iedereen wiens werkgerelateerde appjes en telefoontjes ik niet beantwoord heb. Afstand nemen was écht afstand nemen. Ik heb werk voor even helemaal uitgeschakeld. Resultaat is dat mijn stapel ongelezen tijdschriften een heel stuk kleiner is geworden en ik weer geïnspireerd ben, mijn balkon weer heerlijk werk- en loungeproof is, ik genoten heb van heerlijke dagjes uit, veel nieuwe recepten heb uigeprobeerd en geproefd, weer aan het tekenen ben gegaan en, misschien wel het meest belangrijke, dat de rust en het vertrouwen weer in mijn lichaam zit. Afstand nemen geeft zoveel ruimte aan alles.

Ik geniet nog even een paar dagen verder om vervolgens maandag weer vol nieuwe energie en inspiratie aan de slag te kunnen gaan. Juni wordt een maand van leuke dingen.

© 2020 ~ Mirjam Schneijderberg

En toen viel ik stil

En dan zomaar midden op de dag is het er plots. Ik val stil.

Toen ik opstond had ik nog allerlei plannen in mijn hoofd die ik vandaag uit wilde voeren. Na wekenlang achter de schermen met veel techniek bezig te zijn geweest was ik er aan toe om mijn rechter hersenhelft weer lekker aan het werk te gaan zetten. Ik wilde weer leuke creatieve concepten gaan ontwikkelen en mooie dingen maken.

Maar ze doen er ineens niet meer toe.

Ik kan ook met geen mogelijkheid meer bij mijn creatiekracht komen. 

En als ik voel dan ervaar ik alleen maar stilte. In alles. 
Er is blijkbaar iets anders wat aandacht wilt.

En ik weet precies wat het is. Ik wil uit die constante modus van bezig zijn geraken. Voor even geen groei en ontwikkeling of bezig zijn met inkomsten genereren. Nee alleen maar samen zijn met mezelf en genieten van eenvoudig leven.

Dwalen door de stad alsof de tijd niet bestaat. Een dutje doen in de zon en mijn stapel tijdschriften kleiner lezen. Fijne klusjes doen in huis terwijl ik luidkeels meezing met de radio, nieuwe recepten uitproberen en bloemen in mijn plantenbakken zetten. Alleen maar de dingen doen die mij blij maken. Geen plannen en geen afspraken.

Ik heb deze tijd met mezelf nu echt nodig. En ik weet uit ervaring dat als ik die rust en stilte op zoek dan kom ik weer bij mijn creatiekracht. Dan gaat alles als vanzelf weer stromen.

En terwijl ik deze keuze maak voel ik een zachte fluistering door mijn lichaam gaan: het is helemaal oké.

Ik heb mezelf toestemming gegeven.

© 2020 ~ Mirjam Schneijderberg

Zo wil ik me voelen

In mijn vorige blog vertelde ik al even over het pittige jaar 2017. Hoe mijn veerkracht mij overeind heeft gehouden en mijn grote liefde voor het leven me door liet gaan.

Maar er was nog iets. Een foto. Van mezelf.

Bij het opruimen van een kast kwam ik hem tegen.

Ik was op vakantie in Griekenland, op Lesbos. ‘s Ochtend vroeg was ik naar het strand gelopen wat op een paar minuten wandelen van ons huisje lag. Heerlijk vind ik dat altijd, alles is nog zo rustig en zacht. En terwijl ik daar stond stroomde er plots een enorm geluksgevoel door me heen. Om alles wat er op dat moment was. En ik legde het vast. Met een warme wintermuts (!) op mijn hoofd, een te grote zonnebril en een stralende lach. Dit was ik op mijn best.

En nu staat hij op mijn werkplek. Deze foto laat mij zien hoe ik me wil voelen. En het werkt! Iedere keer weer. Want op de momenten dat het minder goed gaat en ik even niet weet wat te doen dan kijk ik er naar, roep het gevoel van toen op en zeg ik tegen mezelf: “zó wil ik me voelen, daar wil ik weer naar toe”.

En daarmee geef ik mezelf de keuze om me te voelen zoals ik wil. Ik kies bewust voor geluk, ook als het leven even iets anders voor me in petto heeft. Het vertrouwen in deze kracht is groot en dat maakt dat ik me heel rijk voel 

Heb jij ook al zo’n foto van jezelf die je kracht geeft?

Hij is heel eenvoudig te maken. Probeer alert te zijn op het moment dat het je gebeurt, dat er vanuit je buik en via je hart een enorm geluksgevoel door je heen stroomt. Pak je smartphone en maak gewoon die foto. Kijk met je mooiste lach in de camera en klik. Het maakt niet uit waar je bent, wat je aanhebt of hoe je haar zit. Het gaat om het gevoel en dat ligt nu voor altijd in die foto besloten.

Print hem uit, doe er eventueel een mooi lijstje om en kijk ernaar wanneer nodig.

© 2020 ~ Mirjam Schneijderberg