Afgelopen weekend was ik wat door mijn oude Facebook berichten aan het scrollen. Altijd leuk om dingen terug te lezen vind ik. Zeker over de 12 maanden die achter mij liggen en waarin zo ontzettend veel is gebeurd. Ik vond wat teksten terug die op een mooie manier zowel mijn proces als creatief onderneemster laten zien als mijn persoonlijk proces wat onlosmakelijk daarmee verbonden is.

1 JUNI 2017
“Ik ben illustrator”

Met het hardop uitspreken van deze woorden herinner ik me plots weer wat ik als kleine meid het allerliefste wilde worden. De haartjes op mijn armen gaan spontaan omhoog staan en een flinke kriebel in mijn buik is voelbaar. Dit is nog steeds het allerliefste wat ik worden wil!

Ik groeide op in een tijd dat je pas echt gezien werd als goede tekenaar als je de dingen natuurgetrouw op je papier kreeg. Een paard moest echt op een paard lijken. Dat deed de mijne in de verste verte steeds weer niet en dus schoof ik de droom opzij.

Door de jaren heen bleef ik mezelf wijs maken dat ik niet kon tekenen. Steeds weer als de gedachte in me op kwam “zal ik het toch nog eens proberen”, hoorde ik weer dat stemmetje “maar dat kan jij helemaal niet”.

En weer schoof ik mijn droom opzij. Net zo lang tot ik me niet meer kon herinneren dat ik hem had. Tot nu. Ik herinner me alles weer. Het plezier dat ik had als ik aan het tekenen was en het dromen dat ik deed. En ik weet nu: ik kon wél tekenen, op mijn manier. Een manier die ik de afgelopen jaren verder ontwikkeld heb en waar ik nu alle kanten mee in kan. En dan kom ik bij dat über heerlijke gevoel dat je nog steeds kan worden wat je wilt, zelfs een half leven verder.

Ik ben nu 50 jaar en ik kan zeggen: ik ben illustrator. Ik ben geworden wat ik altijd al wilde en het voelt alsof het nooit anders is geweest.

En zo zit ik dan vanmiddag op mijn balkon de eerste les uit te werken voor aanstaande dinsdag. De eerste tekenles voor mijn Summerschool VIP.  Zes weken lang gaan we op een hele leuke manier met tekenen aan de slag, van doodles naar handlettering via aquarel naar urban sketching. Gewoon hier bij mij aan de keukentafel. Ik “die niet kan tekenen” gaat gewoon tekenles geven!  Ik kan nog steeds geen paard tekenen maar dat hoeft ook helemaal niet. Ik doe het op mijn manier. Zo voelt dat dus, als je doet wat je moet doen. En dat er daardoor tegelijkertijd een oneindig groot vat van mogelijkheden voor me opent. Vol met leuke mooie plannen.

Ik ben vandaag toch écht wel één van de gelukkigste vrouwen op deze planeet. En nog mooier … ik ben illustrator en ik leef mijn droom.

© 2019 ~ Mirjam Schneijderberg ~ Made with ♡