Post geschreven op 7 juli 2017

En dan is het moment daar dat ik voor de camera mag gaan vertellen wie ik ben en wat ik doe.

Het volgende moment sla ik dicht en er komt geen woord meer over mijn lippen. Ik kan niets meer bedenken. Ik weet zelfs niet meer wie ik ben. “Wat is dit!” is het eerste wat ik denk. De tranen biggelen over mijn wangen. Ik was er zo klaar voor om zichtbaar te gaan worden. En nu dit. En waarom! Ik weet dat ik het kan.

Maar door de tranen heen begint langzaamaan duidelijk te worden wat er aan de hand is.

Ik zie weer dat kleine meisje voor me staan dat zo ongelooflijk verlegen is. Dat zichzelf zo onzichtbaar mogelijk maakt. Want ja als ze me niet zien dan kunnen alle ogen ook nooit op mij gericht raken. Kunnen ze me ook niet pesten. De tranen op mijn wangen zijn niet haar verdriet maar het zijn tranen van oud zeer dat nog in mijn systeem zit. Ik besef dat er een nieuwe laag is aangeraakt vandaag. En dat ik deze nu mag helen.
Ik pak haar handje en beloof haar dat wij dit samen gaan doen. Dat ik haar naar een nieuwe mooie plek ga brengen waar ze mag zijn wie ze is. Waar ze kan stralen op haar eigen podium.

Een half jaar geleden wist ik dat Zichtbaarheid heel belangrijk zou gaan worden in 2017 voor mij en de Creative Heart Studio. Dat die weg niet zonder hobbels zou zijn realiseerde ik me heel goed.

Maar wat ik óók weet is dat de dag komt dat ik voor de camera durf te staan en dat ik in al mijn kracht en kwetsbaarheid mijn verhaal durf te vertellen.

Wat een ongelooflijk magische reis is dat ondernemerschap.

© 2019 ~ Mirjam Schneijderberg ~ Made with ♡