Bijna zeven jaar zijn we nu samen, Pip en ik. Het was in het jaar waarin ik een nieuwe toekomst voor mezelf koos, weg van de baan en het bedrijf waar ik destijds werkte. Er volgde een half jaar van genieten van mijn nieuwe vrijheid. Het werd een zomer vol liefde en feest met als hoogtepunt het Burning Man festival in Amerika.
Terug thuis besloot ik dat het tijd was voor een nieuw maatje in mijn leven. Samen met mijn zus reed ik naar Limburg om daar een eerste kennismaking te hebben met Pip (toen nog Nelson). Het was geen liefde op het eerste gezicht, hij had meer interesse in Diana dan in mij en hij was niet zo rustig als ik gehoopt had maar ik wist, ik voelde, dat het de bedoeling was dat hij met me mee naar huis zou gaan.

Wat volgde was een groot avontuur, ik kan niet anders zeggen

Wat heb ik aan dat mannetje moeten wennen. Ik begreep hem niet en hij mij niet, ik kon hem niet lezen met als gevolg dat hij begon te bijten en ik constant op mijn hoede moest zijn. Tegelijkertijd was hij ook enorm lief en aanhankelijk en leuk en gezellig. Maar o my god wat heb ik soms gewenst dat ik hem ergens anders een fijner thuis kon geven, dat dit beter zou zijn voor ons beide.

En toen begonnen zijn blaasproblemen

Hij raakte meerdere keren verstopt (struviet) en kreeg een bacteriële ontsteking in zijn blaas. Na heel veel medicijnen, verschillende catheterisaties en een operatie verdwenen de verstoppingen uiteindelijk. De stress blaas die door dit alles was ontstaan helaas niet.

Tijdens die periode van dierenkliniek in en uit kwam er een moment dat de mogelijkheid bestond dat ik Pip in zou moeten laten slapen. Ik voelde meteen dat dit een heel belangrijk keuze moment voor ons beide was.

Mijn keuze was snel gemaakt en dit heb ik Pip verteld. Ik zei hem dat als hij er voor zou kiezen om hier te blijven, om beter te worden, ik ook volledig voor hem zou kiezen, voor ons. NIet meer op zoek gaan naar een nieuw thuis voor hem maar gewoon wij samen verder en daar een weg in zien te vinden die ons past. Later besefte ik dat het in deze situatie uiteindelijk maar om één vraag ging: weet je het zeker dat je dit samen aan wilt gaan?

En ja dat wisten we: Pip koos voor het leven en ik voor hem

Snel daarna zette zijn herstel in en begonnen dingen te veranderen. Heel langzaamaan dat wel maar ik leerde hem stapje voor stapje beter kennen. Het bijten hield niet op maar doordat ik nu zijn lichaamstaal beter kon lezen kon ik steeds vaker voorkomen dat hij weer in mijn arm of been hing. Ik leerde daarnaast ook om de controle los te laten en hem meer zichzelf te laten zijn. Ik begon te zien dat hij een heel eigen karakter heeft wat ruimte nodig heeft, om te groeien en om tot rust te komen.

En wij samen groeiden ook

Het is heel mooi om met alles wat er nu is en de kennis en wijsheid die ik nu heb, terug te kijken op deze periode in ons leven. Een keuze als deze ontstaat als twee zielen verbonden zijn door een afspraak die lang geleden is gemaakt. En dat zijn wij, verbonden.

Pip is uitgegroeid tot een prachtige gevoelige jongen die een enorme sterke wil heeft om te leven. Hij is lief, eigenzinnig en houdt van gezelligheid. Hij heeft een bruisend licht in zich, zó groot en warm, waarmee hij iedereen om zijn pootjes windt.

© 2022 ~ Mirjam Schneijderberg
Be the Butterfly in Your Belly