Post geschreven op 3 september 2017

Zojuist heb ik Svenja en Patricia uitgezwaaid. Twee leuke roodharige jonge meiden uit Frankfurt die speciaal voor de Redhead Days dit weekend in Breda waren. Ze sliepen de afgelopen dagen in mijn huis en een beetje speciaal was het wel: zij waren mijn allerlaatste Airbnb gasten.

De deur van mijn huis heeft de afgelopen jaren opengestaan voor zo’n vijftig mensen uit tien verschillende landen. Een huis wat ik, in die voor hen vreemde stad, voor even een beetje thuis wilde laten zijn. Om hun bezoek aan Breda een extra stukje leuker te maken.

Mijn gasten waren altijd open, gezellig, oprecht en respectvol en ze vloeiden voor een korte tijd mooi samen met mij en mijn leven.

Ik heb het altijd heel bijzonder gevonden hoe natuurlijk dit proces steeds weer verliep. Ook bij mezelf. De moeiteloosheid waarmee ik hen mijn huis en leven binnen liet. Open en vol vertrouwen.

Ik denk met veel plezier terug aan al die vrolijke, mooie en soms zelfs wonderschone gesprekken aan de keukentafel. De warrige slaperige hoofden op weg naar de badkamer. Het gestommel midden in de nacht als, met wat drankjes op, de weg naar de kamer gevonden moest worden. En uiteraard aan de lieve kadootjes die met enige regelmaat werden achtergelaten.

Het is een mooie en rijke ervaring geweest voor mij. Het gaf me altijd een warm gevoel om iedereen die als wildvreemde over de drempel stapte, bij het afscheid te omhelzen met een welgemeend “tot ziens”. En ook al zien we elkaar nooit meer, die twee woorden zullen altijd van betekenis blijven.

Maar het is goed nu. Het is tijd voor andere dingen en een andere vorm. Want helemaal loslaten doe ik dit niet, daar is het te leuk voor. Daarvoor geniet ik er teveel van.

© 2019 ~ Mirjam Schneijderberg ~ Made with ♡